بررسي همگرايي رشد منطقه اي بخش كشاورزي در استان هاي ايران

يكي از محورهاي برنامه­هاي توسعه اقتصادي در ايران بعد از انقلاب، گرايش از برنامه­ريزي بخشي به سمت برنامه­ريزي منطقه­اي است و هدف اين گرايش، تخصيص منابع و فعاليت­ها به هر نقطه بر مبناي استعدادها و ويژگي­هاي خاص آن منطقه و كاهش شكاف رشد اقتصادي بين مناطق مختلف كشور است. هدف اين مطالعه نيز بررسي همگرايي رشد منطقه اي بخش كشاورزي استان­هاي ايران در بين سال­هاي 1380 تا 1390 مي­باشد. بر اين اساس فرضيه وجود همگرايي بين استان­هاي ايران بر پايه مدل سولو- سوان مورد تحليل و بررسي قرار گرفت. نتايج به­دست آمده در اين پژوهش، نمايانگر مطالب زير مي­باشد: 1- وجود همگرايي مطلق در ارزش افزوده بخش كشاورزي بين استان­هاي ايران به اثبات رسيد. علاوه بر اين تخمين ضريب همگرايي نيز نشان مي­دهد كه هر ساله 21/0% از شكاف موجود در رشد اقتصادي بين استان­هاي كشور كاهش مي­يابد. 2- به رغم تاثيرات مثبت سياست­هاي دولت در رشد منطقه­اي بخش كشاورزي، نه تنها سياست­هاي دولت در راستاي همگرايي نبوده­اند بلكه از سرعت آن نيز كاسته­اند كه علت اين كاهش را مي­توان به تخصيص غلط منابع و تسهيلات به استان­ها و يا حجم محدود تسهيلات و اعتبارات تخصيص يافته به بخش كشاورزي نسبت داد كه در كل به نفع استان­هاي ثروتمندتر و توسعه يافته­تر تمام شده است.