اثر هزينه‌هاي نظامي بر بدهي‌هاي خارجي ايران

هدف اصلی این مطالعه بررسی هم‌انباشتگی و علیت بین هزینه‌های نظامی و بدهی‌های خارجی و پاسخ به این سؤال است كه آیا هزینه‌های نظامی، بدهی‌های خارجی ایران را طی دوره‌ی زمانی ۱۳۹۱-۱۳۶۷ افزایش داده است؟ به‌منظور بررسی دقیق‌تر این هدف از آزمون مانایی با وجود شكست ساختاری زیوت - اندریوز (۱۹۹۲) و سایر آزمون‌های معمول مانایی در داده‌های سری زمانی و سه رویكرد، خودرگرسیون با وقفه‌های توزیعی (ARDL)، یوهانسن (۱۹۹۰) و حداقل مربعات معمولی كاملاً اصلاح‌شده (FMOLS) استفاده شده است. اثبات هم‌انباشتگی در سه رویكرد فوق به‌ترتیب با استفاده از آزمون‌های هم‌انباشتگی كرانه‌های پسران و همكاران (۲۰۰۱)، تریس و حداكثر مقادیر ویژه و سایكنن و لوتكیپول (۲۰۰۰) صورت گرفته است. تخمین ضرایب كوتاه‌مدت و بررسی جهت علیت نیز بر اساس مدل تصحیح خطا (ECM) و مدل تصحیح خطای برداری (VECM) انجام شده است. نتایج این تحقیق حاكی از تأثیر مثبت و اندك هزینه‌های نظامی بر روی بدهی‌های خارجی در كوتاه‌مدت و بلندمدت است. در كوتاه‌مدت و بلندمدت نیز یك رابطه علیت یك‌طرفه از هزینه‌های نظامی به بدهی‌های خارجی وجود دارد.