تحليلي بر مولفه‌هاي دكترين سايبري كشورها (مطالعه موردي: جمهوري اسلامي ايران)

امروزه اكثر نظريه‌پردازان ژيوپلتيك جهان اعتقاد دارندكه مرزهاي سياسي دچارتغييركاربرد شده و نمي‌توانند جلوي بسياري از تهديدات بگيرند. تروريسم نيز از ديگر سو به جنگي همطراز عليه جامعه جهاني بدل شده و امنيت دولت‌ها را با چالش‌هاي بسياري مواجه مي‌كنند. به اين لحاظ، توجه به عوامل ضدّتروريستي و گزينه‌هاي كاهش‌دهنده تبعات آن مورد توجه سياستگذاران دولتي و خصوصي قرار مي‌گيرد. بهبود در الگوهاي امنيتي شهر به منظوركاهش اثرات و تبعات حملات نظامي، نقش به سزايي در برنامه‌ريزي‌هاي دفاعي دارد و تروريسم نيز به عنوان شكل بالقوه عمليات نامتعارف، سياست‌گذاري‌هايي متناسب با نوع و شكل بروز خود را مي‌طلبد. دامنه در برگيرنده تهديدهاي سايبري بسيار وسيع است. اين موضوع را مي‌توان از يك هك كردن ساده تا مباحث مربوط به تروريسم سايبري ارزيابي نمود. تروريسم سايبري هدف قرار دهنده سايت‌ها و مختل كننده تاسيسات متصل به شبكه هاي مجازي است كه مي‌تواند امنيت ساختارهاي حاكميتي، دولتي و نيز خصوصي را مختل و به شكل مستقيم و غيرمستقيم امنيت شهروندان را بنا به نوع حمله و ميزان تخريب با تهديد مواجه سازد. از آنجايي‌كه با ظهور فن‌آوري‌هاي جديد، ايران پس از انقلاب اسلامي با تهديد‌هاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري بالقوه و بالفعلي رو‌برو شده است، از اين رو در سال‌هاي اخير هدف قرار دادن سايت‌ها و تاسيسات شبكه‌اي همچون مراكز انرژي هسته‌اي و مراكز دولتي نشان‌‌دهنده ظهور تهديدهاي سايبري در اين عرصه است. اين مقاله با روش تحليلي-توصيفي و با هدف كاربردي در نظر دارد ضمن بررسي عملكرد تهديدهاي سايبري بر ساختارهاي شبكه‌اي محيط هاي شهري و تاسيسات حياتي كشورها، تاثير اجراي پدافند سايبري بر جلوگيري و كاهش تبعات عمليات‌هايي از اين دست را در ايران بررسي نمايد.