اثر معيار هاي مكاني بر ايجاد پتانسيل خطر آتش سوزي در جنگل هاي زاگرس

هرساله سطح زيادي از پوشش گياهي موجود برروي زمين طعمه آتش­ سوزي مي­شود. عامل­ هاي زيادي در عرصه­ هاي مختلف منابع طبيعي منطقه را براي ايجاد و گسترش آتش­ سوزي­ ها مستعد مي­­ كنند. اين عامل­ ها علاوه­ بر اينكه ماهيت متفاوتي دارند، ميزان تاثيرشان نيز از منطقه­ اي به منطقه ديگر متفاوت است. پژوهش پيش­ رو با دو هدف تعيين ميزان تاثير معيارهاي مكاني مختلف بر وقوع آتش ­سوزي و تعيين مناطق داراي پتانسيل خطر آتش سوزي با كمك روش تلفيقي فرآيند تحليل سلسله­ مراتبي و سيستم اطلاعات جغرافيايي در ناحيه رويشي زاگرس واقع در شمال استان خوزستان انجام شد. پس از آناليز نقشه­ هاي پايه، نقشه ­هاي نمايه معيارها ايجاد شدند و مورد ارزيابي قرار گرفتند. تجزيه و تحليل نقشه­­ هاي نمايه توپوگرافي، نمايه كاربري، نمايه اقليمي، نمايه زيستگاه­هاي حساس و نقشه­ هاي نمايه پوشش گياهي (سوخت) نشان داد كه به­ ترتيب 15/55، 59/53، 10/75، 20/6 و 35/7 درصد از سطح كل منطقه مورد مطالعه در محدوده با پتانسيل خطر آتش ­سوزي خيلي زياد و خطر زياد قرار دارد. نتايج تجزيه و تحليل نقشه پتانسيل خطر آتش­ سوزي نشان داد كه 8/64 درصد از كل منطقه در محدوده خطر آتش­ سوزي بسيار زياد قرار دارد. نتايج صحت ­سنجي نيز نشان داد كه 9/6 درصد از مناطق سوخته ­شده در محدوده با خطر بسيار زياد و 67/3 درصد در محدوده با خطر زياد قرار دارند، بنابراين نتايج پژوهش پيش ­رو نشان مي­ دهد كه تركيبي از فرآيند تحليل سلسله­ مراتبي و سيستم اطلاعات جغرافيايي مي­ تواند براي تعيين مناطق داراي پتانسيل آتش­ سوزي كارآمد باشد.