تاثير محلول پاشي اسيد آسكوربيك و سديم نيتروپروسايد بر رنگيزه هاي فتوسنتزي و برخي صفات گلرنگ بهاره در شرايط تنش كم آبياري

امروزه كاربرد مواد آنتي اكسيدان و تنظيم كننده رشد گياه به منظور كاهش اثرات منفي ناشي از تنش هاي مختلف مطرح شده است. اسيد آسكوربيك و سديم نيتروپروسايد از جمله اين مواد هستند كه موجب مقاومت گياه به تنش هاي زيستي و غير زيستي مي شوند. جهت بررسي اين موضوع در گياه گلرنگ آزمايشي در سال 1390 به صورت اسپليت پلات فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوك هاي كامل تصادفي در 3 تكرار در مزرعه تحقيقاتي دانشكده كشاورزي دانشگاه شاهرود انجام شد. فاكتور اصلي تنش كم آبياري شامل 2 سطح 8 و 16 روز آبياري به ترتيب به عنوان عدم تنش و تنش بود كه بعد از استقرار كامل بوته ها اعمال گرديد. فاكتورهاي فرعي شامل 3 سطح محلول پاشي سديم نيتروپروسايد در 3 غلظت صفر، 50 و 100 ميكرو مولار و محلول پاشي اسيد آسكوربيك در 3 سطح صفر، 10 و 20 ميلي مولار در مرحله گلدهي بودند. در 63 و 65 روز پس از كاشت به ترتيب محلول پاشي با سديم نيتروپروسايد و اسيد آسكوربيك انجام شد و يك هفته بعد محلول پاشي تكرار گرديد. تنش، شاخص پايداري غشاء را كاهش داد. اين صفت با كاربرد اسيد آسكوربيك كاهش و با كاربرد سديم نيتروپروسايد افزايش يافت. كاربرد سديم نيتروپروسايد موجب افزايش شاخص سطح برگ گرديد. در عدم تنش، محلول پاشي با هر دو غلظت سديم نيتروپروسايد كلروفيل b را افزايش دادند. محلول پاشي با اسيد آسكوربيك با غلظت 10 ميلي مولار در شرايط عدم تنش كاروتنوئيد را افزايش داد. عملكرد دانه در بالاترين سطح از سديم نيتروپروسايد 2/13 درصد بيشتر از تيمار شاهد بود. لذا به نظر ميرسد كه كاربرد برگي سديم نيتروپروسايد با غظت مناسب مي تواند در كاهش شدت تنش كم آبي مفيد باشد.