ارتباط تنوع گياهي و تغييرات زي توده هوايي در جنگل هاي راش شرقي (مطالعه موردي: حاجيكلا- تيرانكلي، ساري)

جنگل­هاي شمال ايران، عامل مهمي در ذخيره­سازي كربن از طريق زي­توده هوايي به­شمار مي­روند و از نظر تنوع زيستي از اهميت زيادي برخوردارند. تحقيق حاضر با هدف تعيين ارتباط بين تغييرات تنوع گونه­اي و مقدار زي­توده هوايي در جنگل­هاي راش شرقي در منطقه ساري انجام گرفت. به­منظور تعيين مقدار زي­توده هوايي به ازاي 5-2 متر طول تنه پايه­هاي قطع­شده، ديسك­هايي با ضخامت دو سانتي­متر برداشت شد. براي تعيين چگالي خشك چوب قطعات تكه­برداري شده با حجم ثابت به­مدت 24 ساعت در آون در دماي 105 درجه سانتي­گراد قرار گرفتند. به منظور تعيين زي­توده درختي (حاصل­ضرب حجم و چگالي خشك) و تنوع گياهي (تنوع شانون- وينر، غنا و يكنواختي پايلو) در منطقه مورد نظر به مساحت 4/46 هكتار، شبكه­اي به ابعاد 100×80 متر روي نقشه توپوگرافي منطقه پياده و در مجموع 50 پلات 400 متر مربعي برداشت شد. براي جمع­آوري داده­هاي مرتبط با پوشش علفي، يك ميكروپلات 1×1 متر مربعي در مركز و چهار ميكروپلات ديگر با همين ابعاد در هر گوشه پلات پياده شد. زي­توده لاشبرگي، در داخل هر پلات، در ميكروپلات­هاي 50×50 سانتي­متر مربعي اندازه­گيري شد. پوشش علفي و لاشبرگي جمع­آوري­شده، بلافاصله در عرصه توزين و پس از انتقال به آزمايشگاه در آون در دماي65 درجه سانتي­گراد خشك شدند. نتايج نشان داد كه مقادير زي­توده درختي، علفي و لاشبرگي به­ترتيب 11/379، 213/0 و 65/7 تن در هكتار است. يافته­هاي تحقيق حاضر حاكي از آن بود كه بين مقادير زي­توده لايه درختي، علفي و لاشبرگي با شاخص­هاي تنوع ارتباط معني­داري وجود ندارد. اين نتايج نشان مي­دهد كه در مديريت صحيح جنگل براي پايش مناسب زي­توده در منطقه تحقيق، از شاخص­هاي تنوع زيستي نمي­توان به­عنوان ابزاري كاربردي استفاده كرد.