امكان يا امتناعِ«بومي سازي علوم سياسي»؛ در پرتو تجربه علوم سياسي چين

هرچند مطالبه­ي بومي­گرايي براي رشته­ي علوم سياسي ايران، سابقه­ي نسبتاً طولانيِ حدود سي ساله بعد از انقلاب اسلامي دارد، اما اين پديده، طيِ دو يا سه سال اخير، تحت اراده­ي نظام سياسي، به ميزاني تشديد شده كه موضوعِ «تحول ماهوي و بنيادين علوم انساني» و به تبع آن علوم سياسي، در دستور كار متوليان نظام آموزش عالي كشور قرار گرفته است. به نظر مي­رسد، به دليل برخي همانندي­ها بين جامعه و انقلاب ايران و چين، بررسي روند و تجربه­ي علوم سياسي چين مي­تواند امكان يا امتناع بومي­سازي در اين رشته دانشگاهي را آشكار سازد. اكنون با بررسيِ گسترش علوم سياسي در چين مي­توان نسبت بين بومي­گرايي و علوم سياسي را به نحو مناسب ­تري درك كرد. علوم سياسي معاصر چين، بيانگر آن است كه اين علم، ضمن رشد و توسعه در درون چارچوب و پارادايم علوم سياسي جهان، به مثابه يك رشته دانشگاهي مستقل و با به­كارگيري روش­ها، جهت­گيري­ها و اصول علمي، توانسته است اعتبار مناسب در ميان جامعه علوم سياسي را پيدا كند. مهم­ترين ويژگي علوم سياسي در چين و در ارتباط با بومي­گرايي، ربط و مناسبت آن با جامعه و حكومت چين است. از اين ديدگاه، موضوعات موجود در عرصه­ي سياست چين با روش­هاي متعارف علمي بررسي و تحليل مي­شوند. به نظر مي­رسد، با توجه به تجربه­ي علوم سياسي در چين، و نيز تسري آن به علوم سياسي در ايران، بومي­گرايي به معناي به­كارگيري روش­ها، الگوها و نظريه­هاي علوم سياسي در مورد موضوعات مرتبط با جامعه­ي مورد بررسي است و تحول ماهوي و بنيادي در اين ديسيپلين دانشگاهي، غير علمي، غيرعملي و ممتنع است.