بررسي روند شور- سديمي شدن خاك در مناطق تاغكاري شده ي شهرستان تايباد، استان خراسان رضوي

براي ساليان متمادي است كه از جنس تاغ به منظور تثبيت ماسه هاي روان در كشور ايران استفاده مي شود، اين جنس در خاك هاي با تهويه و رطوبت كم، دماي بالا و شوري زياد بسيار مقاوم است. يكي از پيامد هاي منفي اين جنس در مناطق تحت كشت، شور- سديمي شدن خاك است. با توجه به وجود ماسه زارهاي احيا شده در منطقه ي بياباني تايباد در طي توالي زماني بوسيله گونه زرد تاغ، ميزان تغييرات شور- سديمي شدن خاك سطحي در منطقه مورد بررسي قرار گرفت. بدين منظور 5 سايت متفاوت بر اساس سن كشت تاغ (41، 28، 19 و 11 ساله و يك سايت بدون گياه به عنوان شاهد) انتخاب شدند. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه بيشترين مقدار شوري در سايت 41 ساله ( ds/m /0) و كمترين مقدار آن در سايت شاهد (ds/m 34/0) است. نسبت جذبي سديم در طي توالي زماني كاشت تاغ، يك روند افزايش را طي كرده است و از 49/3 ميلي اكي والان در ليتر در سايت شاهد به 5/12 ميلي اكي والان در ليتر در سايت 41 ساله رسيده است. و به موازات آن درصد سديم قابل تبادل از 92/3 در سايت شاهد به 66/14 در سايت 41 ساله رسيد. با توجه به نتايج اين تحقيق، كشت گونه زرد تاغ در منطقه تايباد باعث سديمي شدن خاك در مناطق تاغكاري، شده است.