بررسي اثر پساب شهري بر شاخص هاي پوشش گياهي، تنوع گونه اي و ويژگي هاي خاك سطحي در طرح هاي بيابان زدايي (مطالعه موردي: دشت سگزي، اصفهان)

پيامدهاي كاربرد پساب شهري بر پوشش گياهي، خاك و تنوع گياهي در ايستگاه بيابان زدايي سگزي اصفهان بررسي شد. شش مكان با توجه به نوع گياه دست كاشت (تاغ و تاغ-قره داغ) و نوع آبياري (بدون آبياري به عنوان شاهد، غرقابي و شياري) با حداقل 4 تا حداكثر 12 تكرار انتخاب شد. تعداد 47 نمونه خاك سطحي برداشت و بافت، ماده آلي، اسيديته، هدايت الكتريكي، كلسيم و منيزيم محلول، و پايداري ساختمان خاك اندازه گيري شد. با استفاده از 47 پلات تو در تو، درصد تاج پوشش گونه هاي گياهي هر مكان اندازه گيري و غناي گونه اي (شاخص مارگالف)، تنوع گونه اي (شاخص شانون) و يكنواختي سيمپسون محاسبه شد. ارتباط بين پوشش گياهي و ويژگي­هاي خاك با استفاده از تجزيه مولفه هاي اصلي و تجزيه واريانس بررسي شد. بر اساس نتايج، پساب شهري باعث افزايش معني دار درصد پوشش تاجي شد( حدود 81/24 تا 3/31 درصد) شد، ولي بر تنوع گياهي تاثير معني داري نداشت. ميزان ماده آلي خاك و به در پي آن پايداري خاكدانه ها نيز درنتيجه استفاده از پساب افزايش يافته و موجب كاهش رس قابل پراكنش و افزايش پايداري ساختمان خاك شد. بنابراين استفاده از پساب شهري در طرح هاي احياي مراتع مي­تواند راه كار مناسبي براي جلوگيري از روند بيابان­زايي در عرصه­هاي طبيعي باشد.