حساسيت مدل ريز مقياس نمايي SDSM به داده هاي بازتحليل شده در مناطق خشك

مدل­هاي گردش عمومي جو تنها ابزاري هستند كه شرايط اقليمي آينده را تحت سناريوهاي تغيير اقليم پيش­بيني مي­نمايند. يكي از دغدغه هاي اصلي استفاده از اين مدل­ها، نبود دقت كافي در تفكيك مكاني آنها است، كه به اين علت براي پيش­بيني متغير­هاي اقليمي در مقياس محلي و منطقه اي­ مناسب نيستند. بنابراين، براي پيش بيني متغير­هاي اقليمي در مقياس منطقه­اي، محلي و ايستگاهي با استفاده از داده­هاي مدل هايِ جهاني، از روش هاي مختلف ريزمقياس نمايي استفاده مي­شود. مدل ريزمقياس نمايي آماري SDSM)) يكي از پركاربردترين اين روش­ها است كه با استفاده از رگرسيون خطي چند متغيره روابط بين متغيرهاي مستقل و متغيرهاي وابسته را مشخص مي­كند. در اين تحقيق به منظور ريز مقياس نمايي متغيرهاي دما و بارش، حساسيت مدل SDSM به دوره پايه و داده­هاي بازتحليل شده­ در ايستگاه همديدي شهركرمان بررسي شد. از ميانگين خطاي مطلق براي تعيين ميزان حساسيت مدل استفاده شد. نتايج اين تحقيق نشان داد كه مدل به نوع و دوره پايه­ي داده­هاي بازتحليل شده حساسيت نشان مي دهد. ميانگين خطاي مطلق حاصل از داده­هاي بازتحليل شده­ي مدل CGCMبراي متغيرهاي دمايي متوسط حد اكثر و حداقل و متوسط دماي روزانه به ترتيب معادل با 11، 4/5 و 4/7 برابر حالتي است كه از داده­هاي مدل HadCM3 استفاده مي شود. درخصوص دوره پايه، زماني كه از داده­هاي دوره پايه (1990-1961) استفاده مي­شود، معيار مذكور براي متغيرهاي ميانگين حداكثر، حداقل و ميانگين روزانه دما و بارش روزانه به ترتيب معادل با 3/5 ، 1/4 ، 3/5 و 4/1 برابر حالتي است كه از دوره پايه (2000- 1971) استفاده مي­شود.