ضوابط عرضه روايات به قرآن كريم

در منابع حديثي شيعه و اهل سنت، يكي از راه هاي سنجش احاديث و تشخيص سره از ناسره، «عرضه احاديث به قرآن» است؛ موضوعي كه به عنوان يك ملاك، بارها از سوي پيامبر (ص) و امامان شيعه (ع) طرح شده است. اين روايات به همراه ويژگي­ها و ضوابطش، در لسان فقها و محدثان به «روايات عرض» نام بردار است. اگرچه دانشمندان و علماي حديث كمابيش به اسناد روايات عرض و صحت و سقم آنها پرداخته ­اند؛ اما كمتر به ضوابط و اصول عرضه بر قرآن توجه شده است. براي كشف شيوه صحيح اين فرايند، نيازمند تحليل متن و محتواي روايات عرض و استخراج ضوابط و اصولي هستيم كه در جريان عرضه، بايد به آنها توجه داشت. توجه به انواع مخالفت احاديث با قرآن، جايگاه بررسي سندي نسبت به نقد قرآني، تمايز ميان دو مقوله عرضه به هنگام تعارض و عرضه مطلق روايات، سرنوشت روايات پس از عرضه به قرآن و... برخي از ضوابط و اصول اين فرايند است.