ارزيابي تنوع ژنتيكي آفتابگردان آجيلي (Helianthus annuus L.) با استفاده از نشانگرهاي ريزماهواره

تنوع ژنتيكي بين و درون 50 توده آفتابگردان آجيلي با استفاده از 10 نشانگر ريزماهواره مورد ارزيابي قرار گرفت. تعداد آلل در مكان هاي ژني بين 2 تا 3 با ميانگين 1/2 آلل به ازاي هر مكان­ژني بود. تعداد آلل موثر بين 948/1 در مكان­ژني ORS785 و 468/1 در مكان­ژني ORS1088 با ميانگين 825/1 آلل برآورد شد. بيشترين ميزان هتروزيگوسيتي مورد انتظار (484/0) در مكان­­ژني ORS785 و كمترين آن (268/0) در مكان­ژني ORS1088 برآورد شد. ميانگين هتروزيگوسيتي مورد انتظار و مشاهده شده به ترتيب برابر 435/0 و 722/0 بود. محتواي اطلاعات چند شكلي (PIC) بين 573/0 در مكان­­ژني ORS785 و 334/0 در مكان­ژني ORS1088 با ميانگين 503/0 برآورد گرديد. تجزيه به مختصات اصلي (PCoA) نشان داد دو مولفه اصلي اول مجموعا 71/31% از واريانس كل را توجيه مي نمايند. گروه­بندي توده­هاي آفتابگردان آجيلي مورد مطالعه براساس ضريب فاصله ژنتيكي ني و با استفاده از الگوريتم Complete، آن­ها را در 3 گروه مجزا قرار داد. تجزيه واريانس مولكولي نشان داد تنوع درون توده­ها بيشتر از تنوع بين تودها مي­باشد. بنابراين در برنامه­هاي به نژادي آفتابگردان آجيلي، مي­توان انتخاب را درون توده­ها انجام داد.