بررسي تطبيقي وطن‌دوستي «محمود درويش» و «ملك الشعراي بهار»

Comparative Study of Mahmoud Darvish and Baharʹʹs Patriotism

اگر شعرهاي مربوط به فلسطين را تحت سه‌ عنوان آوارگان فلسطيني، فداييان و مضاميني از قبيل بازگشت به فلسطين و فرياد رهايي فلسطين تقسيم كنيم؛ مشخص مي‌شود كه پس از 1967 كه جنبش مقاومت فلسطين حضور گسترده خود را در نبرد با اسراييل آشكار ساخت؛ شعرهاي بسيار باارزشي در اين رابطه‌ سروده شد. محمود درويش شاعر مقاومت فلسطين(2008-1941م)، پس از 1967 شهرت بسزايي يافت. اشعار او را مي‌توان به سه دوره طفوليت هنري با گنجشكان بي‌بال، ميانه سالي با برگ‌هاي زيتون و دروه عمق و اصالت و پختگي‌ با عاشقي از فلسطين و... طبقه‌بندي كرد. او يك گام عقب‌نشيني را خيزشي‌ براي ده گام پيشرفت مي‌شمارد و با عشقي كه در دل دارد خطاب به هم‌وطن‌ زجركشيده فرياد مي‌زند كه هفت آسمان را تسخير خواهيم كرد. با توجه به اينكه شعر محمود درويش نبض پنده ادبيات معاصر فلسطين‌ است و در ميان فريادهاي امتناع و پژواك گلوله‌ها و آواي خون‌آلود پناهندگان؛ نشو و نما يافته، در اين مقاله سعي بر آن است تا جلوه‌هاي ادبيات مقاومت، چون هويت ملي و وطن‌پرستي، تحريك غيرت ملي، مبارزه با ظلم ديرپا، تهديد و نصحيت دشمن و ايجاد اميد در شعر او بررسي شود.

If the Palestinian – related poetries are divided into three titles as Palestinian displaced, devotees and concepts such as return to Palestine, it would be illuminated that after 1967 which Palestine demonstrated its presence in the battle with Israel, many poetries were composed. Mahmoud Darvish – Palestinian resistance poet – became famous after 1967. His poetry could be divided into three stages as beginner with featherless sparrows, intermediate with olive leaves and advanced with love to Palestine. He knows pullback as ten jumps to developments. Since his poetry is the heart of the Palestineʹs contemporary poetry this the present paper tries to study the resistance literature manifestations such as national identity, patriotism, fight against the old persecution and motivation.