تبيين فرآيند اثربخشي درمان جامع نگر ديني بركاهش افسردگي دانشجويان دختر

پژوهش حاضر با هدف تبيين فرآيند اثربخشي درمان جامع نگر ديني بركاهش افسردگي دانشجويان دخترصورت گرفت. روش پژوهش، نظريه برخاسته از داده ها است و داده ها با روش كدگذاري «اشترواس» و «كوربين» تحليل شد. افراد نمونه شامل يازده نفر از دانشجويان دختر دانشگاه شهيد چمران اهواز بودند. اين افراد با روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و پس از دريافت هشت جلسه درمان جامع نگر ديني، از آنان درباره فرايند اثربخشي اين درمان مصاحبه به عمل آمد. براساس نتايج، محورهاي محتواي درماني جلسات و اثر حضور در گروه، به عنوان محورهاي علي شناسايي شدند. راهبرد تقويت، شامل بعد زيستي، اجتماعي، رواني، معنوي و همچنين علاقه و ايمان درمانگر و تشويق مراجعان به اعتماد و سخن گفتن در گروه بود. شرايط زمينه اي عبارتند از: عوامل محيطي، ساختاري، خانوادگي، فرهنگي و فردي. شرايط واسطه اي يا مداخله گر نيز عبارتند از: ضعف اعتقادات معنوي و اعتماد نكردن. درمان جامع نگر ديني، پيامدهايي مثل افزايش توكل، ايمان و اميد، احساس عامل بودن، تغيير نگرش به زندگي و بهبود عملكرد داشت. با اتكا به نتايج مي توان به تاثير دين و چگونگي اثربخشي آن در فرايند درمان مراجعان پي برد.