بررسي ويژگي‌هاي محتوايي رمانتيسم در شعر هوشنگ ابتهاج

Romanticism in the Poetry of Hushang Ebteaj

ادب فارسي ايران در اوايل قرن بيستم به رمانتيسم روي مي‌آورد. اين امر از رمانتيك‌هاي فرانسوي و مساعد بودن فضاي فكري و اجتماعي ايران كه براي رشد چنين روحياتي آماده بوده متاثر است و مي‌توان آن را در مجموعه اشعار نيما و پيروان او و دسته‌اي از شاعران سنت گرا مشاهده كرد. هوشنگ ابتهاج از شاعران تواناي معاصر است كه غالب اشعار او از اصول حاكم بر مكتب رمانتيسم پيروي مي‌كند. در اين مقاله با شيوه توصيفي و تحليل محتوا به بررسي رمانتيسم در شعر او خواهيم پرداخت. وي در حوزه رمانتيسم فردگرا از «من» وجودي خويش سخن مي گويد و در رمانتيسم جامعه گرا، سخن «من» را در قالب «ما» ريخته و از جامعه مي سرايد. مهم‌ترين زمينه‌هاي انديشه‌هاي رمانتيكي در شعر ابتهاج عبارت‌اند از: عشق، غم و اندوه، يادكرد مرگ، حديث نفس، وطن، طبيعت‌گرايي، اميد، آرمان گرايي.

Literary school of romanticism was founded in the nineteenth century by breaking the fetters of classical school. Preference of feeling to wisdom, tendency toward nature and homeland and also dealing with feelings such as love-grief-and naturalism were among the major changes of this school. H. E is one of the great contemporary poets and principles of romanticism govern most of his poems. Most important areas of romantic thoughts in the poetry of H. E include: love - grief- remembrance of the death – soliloquy – homeland -naturalism- hope- idealization. H. Ebtehaj writes of his existential "I" in the field of individualistic romanticism and talks of "I" in the form of "We" in society-oriented romanticism, and speaks about community. Romanticism in the poetry of H.E will be studied in a descriptive and content analysis way in this article.