اثربخشي آموزش مفاهيم واقعيت‌درماني بر شادكامي مردان سالمند شهر اردبيل

The Effectiveness of Training Reality Therapy Concepts on the Happiness of Elder People

اهداف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت‌درمانی بر شادكامی سالمندان صورت گرفت.   مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع آزمایشی پیش‌آزمون-پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماری شامل سالمندان مرد «مركز ماندگاران شهرستان اردبیل» بود. با استفاده از ملاك‌های ورود و خروج، 50 نفر از سالمندان ارزیابی و از میان آنها،30 نفر واجد شرایط ورود به مطالعه شناخته شدند و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و كنترل قرار گرفتند. مقیاس شادكامی آكسفورد برای دو گروه آزمایش و كنترل اجرا گردید. به‌منظور گردآوری داده­‌ها، از پرسشنامه شادكامی آكسفورد (آرگیل، مارتین و گرسلند، 1989) استفاده شد. جلسات آموزش واقعیت‌درمانی برای گروه مداخله، به‌صورت هفته‌­ای دو جلسه و به‌مدت هشت جلسه برگزار و پیگیری یك‌­ماهه نیز انجام شد. تجزیه و تحلیل داده­‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌­گیری­‌های مكرر انجام شد. یافته ها نتایج نشان داد تفاوت میانگین نمرات شادكامی دو گروه معنی‌­دار است و واقعیت‌درمانی به‌صورت معنی­‌داری موجب افزایش شادكامی سالمندان می‌شد (05/0P<). همچنین، مقایسه نمرات میانگین پیش‌آزمون و پس‌آزمون در دو گروه، حاكی از افزایش نمرات شادكامی در تمامی خرده‌مقیاس‌­ها در مقطع پس‌آزمون، با اختلاف معنی‌­دار بود (001/0.(P< نتیجه گیری نتایج این پژوهش نشان داد واقعیت‌درمانی در افزایش مسئولیت­‌پذیری و افزایش شادكامی سالمندان مفید است. اجرای چنین جلسات گروهی در اقامتگاه‌­ها و مراكز تجمع سالمندان توصیه می‌­شود.

Objectives The aim of this study was to examine the effectiveness of reality therapy on the happiness of the elderly people. Methods & Materials This is an experimental study with a pretest posttest design and a control group. Sample of the study selected from the elderly members of Mandegaran Club in Ardebil City. All who were over 50 years were evaluated according to inclusion/exclusion criteria and 30 participants selected and randomly divided into 2 equal groups. Oxford happiness scale was administered to both groups. Reality therapy sessions for the intervention group were administered in 80-minute sessions, 2 sessions per week for 4 successive weeks. The posttest data collected after the last session and also doing a follow up one month later. Data analyzed by using analysis of variance with repeated measure for independent groups. Results Results of analysis of variance showed that the mean difference between the two groups were significant (P<0.05) and reality therapy increased the happiness of intervention group significantly. Happiness scores of intervention group in all subscales were also significantly higher in posttest compared to control group (P<0.001). Conclusion The results showed that reality therapy can be helpful in enhancing positive emotions and happiness in older people. Implementation of reality therapy sessions in nursing homes, and retirement centers are recommended.