اهميت ، ضرورت و جايگاه امامت در نگاه حضرت صديقه طاهره(س)

امامت در اندیشه الهی و ربانی حضرت فاطمه(س) جایگاه و منزلت بی­بدیلی دارد كه مبین اهمیت و ضرورت آن در نظام معرفتی آن بانوی بزرگ اسلام است. جنبه­ها و مؤلفه­های ایمانی مورد تصدیق ایشان برای زیست مؤمنانه متنوع و بسیار بوده و از محوری­ترین آنها امامت اهل‌بیت(ع) است. اهمیت و ضرورت باور به مقام رفیع امامت و معرفت نسبت به این موضوع در كلام حضرت صدیقه طاهره(س) بسیار مشهود است. آن­چنان­كه در خطبه فدكیه منش فردی و رفتار سیاسی ایشان در لایه­های كاركردی مبین وجود یك نظام منسجم و پیوسته به مقوله پیشوای امت اسلامی است. برشمردن جنبه­های مختلف فلسفه تشریع و برجسته كردن حوزه عمومی و اجتماعی در علل تشریع عناصری مانند امر به معروف و نهی از منكر برای تأمین مصلحت جمعی و ممانعت از ترتب مفاسد و قصاص برای صیانت از خون انسان­ها، مشیر به یك فلسفه اجتماعی در نظام اندیشه‌ای آن حضرت است كه مركز ثقل آن وجود ولی صالح و امام راشد و راقی در رأس امت است. وجود امام برای حفظ انسجام امت منوط به پذیرش ولی و امام از سوی مردم و اعانت خواص در نظام كارگزاری است. در این مقاله با محور قرار دادن كلمات نورانی حضرت صدیقه طاهره(س) در خطبه فدكیه و رفتار ایشان در طول زندگی، منزلت و اهمیت و ضرورت امامت از منظر این بانوی بزرگوار مورد واكاوی قرار می‌گیرد.