معماري پايدار و سلامت اجتماعي (مورد پژوهش: محله‌ي چهارصد دستگاه در تهران)

Sustainable Architecture & social health: A Study on Chaharsad Dastgah in Tehran

يكي از ويژگي‌هاي اجتناب‌ناپذير زندگي امروزي آپارتمان‌نشيني است. از همين رو طراحي مناسب مسكن با هدف ارتقاي سطح سلامت اجتماعي ساكنين امري مهم به نظر مي‌رسد. سلامت اجتماعي به‌مثابه يكي از مولفه‌هاي مبتني بر شبكه‌سازي اجتماعي نقش مهمي در تقويت تعامل اجتماعي دارد. اگرچه سلامت اجتماعي مفهومي به‌ظاهر پزشكي تلقي مي‌شود، اما در اين تحقيق تلاش شده است تا مولفه‌هاي اجتماعيفرهنگي آن از خلال تطبيق با الگوهاي معماري نشان داده شود. سوال اصلي در اين پژوهش اين است كه سهم طراحي معماري جديد در شكل‌گيري سلامت اجتماعي ساكنين به چه ميزان است؟ در اين پژوهش از نظريه لي در حوزه طراحي معماري و سلامت اجتماعي استفاده شده است. يافته‌هاي حاصل از 25 مصاحبه نيمه‌ساختاريافته با ساكنين محله چهارصددستگاه كه براساس روش تحليل محتواي كيفي بازخواني شده است، نشان‌گر آن است كه ساكنين با ايجاد خرده‌فضاهايي اجتماعي در ساختمان كه تعاملات بين همسايگي را افزايش دهد موافق هستند.

One of the inevitable features of modern life is Apartment living. Therefore, it is important to design proper houses that amount to the residents’ social health. As one of the key components of social networking, housing plays an important role in promoting social interactions. Although social health is mainly regarded as a medical concept, in this study we have tried to indicate the sociocultural components of social health through comparison with architectural patterns. The main question of this research is as follows: to what extent the new architecture affects the social health of residents? This study has applied Lee’s theory in the field of architecture and social health. The qualitative content analysis of 25 semistructured interviews with the residents of Chaharsaddastgah neighborhood demonstrated that the interviewees believe that social subspaces should be created in buildings in order to increase the social interactions among neighbors.