مقام قرب و درجات آن از منظر اهل معرفت

Proximity and its stages from viewpoint of mystics

دو اصطلاح «قرب فرايض» و «قرب نوافل» از جمله اصطلاحاتي است كه در فضاي عرفان نظري وضع شده و رواج يافته است. گرچه خاستگاه اين دو اصطلاح، حديثي است قدسي كه از مقرِّب‌بودن نوافل و فرايض و آثار مترتّب بر قرب سخن مي‌گويد و بين فريقين معتبر است و باعنوان «حديث تردّد» از آن ياد مي‌شود، با توجّه به تصرّفاتي كه از سوي عارفان در اين واژه‌ها صورت گرفته، البته با حفظ همان معاني و مفاهيم متعارف، معناهايي ويژه يافته است كه در اثناي مقاله با آنها آشنا خواهيم شد.

The two terms of proximity by obligataries and proximity by supererogatories are among the terms coined and spread by theorotical mysticism. Though the origin of these two terms can be traced back to a Qudsi tradition (known as frequency tradition and considered as reliable by both Islamic sects] which speaks of their impacts including the fact that supererogatory and compulsory prayers bring about proximity [to Allah], these terms have acquired somewhat new senses (though relevant to their ordinary senses) in mysticism. This article deals with these new senses.