تحليل خطر زمين لغزش در حوزه آبخيز ماسوله با استفاده از تئوري دمپستر- شيفر (Dempster-Shafer) و GIS

تاثيراتي كه عوامل زنده و غيرزنده بر حوزه­هاي آبخيز در شرايط طبيعي مي­گذارند، باعث ايجاد تغييرات مثبت و منفي زيادي در آن مي­گردند. زمين­لغزش­ها كه عامل فيزيكي است، يكي از تبعات منفي در اين حوزه­ها محسوب مي­شوند. از جمله مناطق مستعد در بروز اين عامل طبيعي، حوزه آبخيز ماسوله در شمال كشور است. به منظور پهنه­بندي خطر زمين­لغزش از روش دمپستر- شيفر بر اساس 14 عامل موثر كه شامل زمين­شناسي، شيب، جهت شيب، ارتفاع، فاصله از گسل، فاصله از جاده، فاصله از رودخانه، فاصله از آغل دام، شاخص قدرت رودخانه، شاخص تركيب توپوگرافي، وضعيت مرتع، بافت خاك، بارندگي و كاربري اراضي است. نتايج نشان داد، عوامل سازند زمين­شناسي و فاصله از آغل نقش مهمي در ايجاد خطر زمين­لغزش منطقه داشته­اند. چراي بيش از حد، خارج از فصل، زودتر از موعد، خروج ديرهنگام دام و نيز دام مازاد از عوامل زنده مستقيم تاثيرگذار بر وضعيت پوشش­گياهي، نقش توامان ايجاد خطر زمين­لغزش را داشته­اند. هم­چنين يافته ها نشان مي دهد ارتباط تنگاتنگي بين وقوع زمين­لغزش­ها و ميزان بارندگي وجود دارد. از طرفي، در نقاطي از منطقه مورد مطالعه كه سطح خاك لخت، شدت دام­گذاري بالا و ميزان بارندگي نيز حداكثر بوده است، زمين­لغزش­هاي متعددي به وقوع پيوسته است. نتايج ارزيابي مدل دمپستر- شيفر با استفاده از روش ROC دقت بالايي را براي تحليل خطر زمين­لغزش در منطقه مورد مطالعه نشان داد. لذا توجه به عوامل موثر بر خطر زمين لغزش و آگاهي از وضعيت آن در هر منطقه، ابزاري اثرگذار بر مديريت جامع حوزه­هاي آبخيز مي­تواند نقش مهمي ايفا نمايد.