شبيه سازي طرح هاي بهينه اصلاح نژادي هسته باز به منظور بهبود صفات رشد و تركيب لاشه بره هاي لري بختياري

هدف از پژوهش حاضر شبيه­­­سازي قطعي و بهينه­­سازي سه طرح اصلاح نژادي هسته­باز با تعداد ثابت 500 راس ميش در هسته و با استراتژي­هاي آميزشي متفاوت به­منظور بهبود صفات رشد و تركيب لاشه در بره­هاي لري­­بختياري در نظر گرفته شده بود. اين طرح­ها عبارت بودند از: طرح 1 با جفت­گيري طبيعي و نرخ آميزشي (M) 50 ميش به ازاء هر قوچ در هسته و گله­هاي عضو (پايه)، طرح دو با تلقيح مصنوعي در هسته (250=M) و جفت­گيري طبيعي درپايه (50=M) و طرح سه با تلقيح مصنوعي در هسته (250=M) و پايه (500=M). يك شاخص انتخاب اقتصادي با صحت 42/0 براي پايه و يك شاخص با صحت 67/0 براي هسته منظور شد. مزيت هسته­ي باز نسبت به هسته­ي بسته با اندازه نسبي هسته و تاخير ژنتيكي پولي متفاوت اما بهينه براي طرح­هاي 1، 2 و 3، به ترتيب 5/7، 7/5 و 8 درصد ديده شد. با يكسان­سازي تاخير ژنتيكي پولي ­براي دو طرح دو و سه (حالت تحت بهينه) كه برابر تاخير طرح 1 بهينه­ بود، اندازه جمعيت پايه آن­ها به ترتيب 035/1 و 1/3 برابر اندازه پايه طرح 1 بهينه­ و پيشرفت ژنتيكي پولي آن­ها به ترتيب 9/18 و 1/21 درصد بيشتر از پيشرفت ژنتيكي پولي طرح اخير شد. در وضعيت تحت بهينه فوق، اندازه جمعيت گله­هاي عضو پايه­ طرح سه در مقايسه با طرح 2 سه برابر شده و پيشرفت ژنتيكي پولي آن 91/1 درصد افزايش يافت. با تغيير از سيستم سنتي با انتخاب بر اساس وزن 6 ماهگي به طرح­هاي 1، 2 و 3 با تاخير ژنتيكي پولي يكسان، پيشرفت ژنتيكي پولي به ترتيب 3/84، 12/119 و 3/123 درصد افزايش يافت. به­هر حال، به علت مشابه بودن پيشرفت­ ژنتيكي پولي طرح­هاي دو و سه در تاخير ژنتيكي ­پولي يكسان و بالاتر بودن قابليت اجرائي طرح دو، اجراي اين طرح براي تسهيل راه­اندازي و ترويج سيستم اصلاح نژادي هسته­باز پيشنهاد مي­شود.