ارزيابي توان اكولوژيك شهر ميامي به منظور توسعه پايدار شهري با استفاده از روش AHP

توسعه كالبدي شهرها، نابودي اراضي كشاورزي و گسترش به سمت پهنه هاي آسيب پذير، نظير حوزه هاي سيلابي، مسير رودخانه ها، گسل ها و شيب هاي نامناسب را به دنبال دارد كه باعث به هم خوردن تعادل و پايداري اكولوژيك در شهرها و هم چنين به هدر رفتن هزينه هاي مالي و در مواقع بروز مخاطرات طبيعي و تلفات جاني مي شود، لذا ضرورت ارزيابي توان اكولوژيك ضروري است. تحقيق حاضر با علم به اهميت موضوع و با هدف بررسي مناطق مستعد جهت توسعه شهري با استفاده از روش ارزيابي چند معياره (MCE[1]) در شهر ميامي تدوين شده است. در اين تحقيق تناسب زمين براي توسعه كالبدي شهر ميامي در چهار منطقه مورد مطالعه برپايه ده معيار (رغبت عمومي و تمايلات مردم، ارتفاع و شيب زمين، وضعيت نسبت به مخاطرات طبيعي، فاصله با زمين هاي كشاورزي، فاصله از آب هاي سطحي، مساحت، عامل وقف، هزينه خريد، هزينه آماده سازي و وضعيت نسبت به كاربري هاي نامتجانس) ارزيابي شد. در تجزيه و تحليل اطلاعات، روش توصيفي و استنباطي به كار گرفته شد. جهت وزن دهي معيارها و پارامترهاي مربوط، از مدل سلسله مراتبي AHP[2] با استفاده از دانش كارشناسان متخصص و نرم افزار Export choice استفاده گرديد. مهم ترين عوامل تعيين كننده در توسعه شهر ميامي به ترتيب شامل هزينه آماده سازي، هزينه خريد، شيب و ارتفاع، مخاطرات طبيعي، مساحت زمين مناسب، رغبت عمومي مردم، كاربري هاي نامتجانس، آب هاي سطحي، وقف و زمين هاي كشاورزي است كه وزن هر معيار مشخص شد. مهم ترين موانع توسعه در جنوب شهر عوامل طبيعي و در شمال شهر زمين هاي كشاورزي و عامل وقف تشخيص داده شد. نقشه تناسب زمين در شهر ميامي تهيه شده است. در اين نقشه در بين چهار محدوده جهت توسعه شهر ميامي در آينده و بر اساس افق توسعه شهري، محدوده شمال جاده اتوبان نسبت به شهرك شرق و شهرك امام و بافت قديم شهر، نسبت به ديگر نواحي شهر توان اكولوژيكي بيش تري دارد و جهت توسعه پايدار مناسب تر ارزيابي مي گردد. اولويت بعدي شهرك شرق، بعد از آن شهرك امام و در آخر بافت قديم شهر مي باشد. [1]- Multi criteriaevaluation [2]- Analytic hierarchy process