تحليل فضايي رابطه ميان كيفيت محيط شهري و سرمايه اجتماعي (مطالعه موردي: محله هاي شهر يزد)

كیفیت فضاهای شهری به عنوان ابزار طراحان شهری درجهت ارتقا و ساماندهی محیط، قابلیت فراهم­كردن بسترهای لازم برای شكل گیری و ارتقای سرمایۀ اجتماعی را دارند. وظایف فضاهای عمومی و شهری را می توان ابزاری برای ارتباطات شبكه های اجتماعی، مكانی برای رویارویی مراسم شهروندی و مدیریت و هماهنگ سازی فعالیت های شهروندی بیان كرد. هدف از این پژوهش، ارزیابی رابطۀ میان كیفیت محیط شهری و سرمایۀ اجتماعی در شهر یزد است. این پژوهش، توصیفی از نوع رابطه ای و مقایسه ای است و در آن، به منظور تجزیه و تحلیل داده های حاصل از پرسشنامه و فرم برداشت میدانی، از دو روش آمار توصیفی و استنباطی (آزمون تی، آزمون همبستگی، آزمون رگرسیون و آزمون واریانس) در نرم افزار SPSS استفاده شد. جامعة آماری، شامل ساكنان شهر یزد با جمعیت 582,652 نفر است كه 322 نفر از آن­ها در پنج محله به عنوان نمونه درنظر گرفته شدند. براساس یافته ها، بین كیفیت محیط شهری و سرمایۀ اجتماعی، رابطه­ای به میزان 748/0- وجود دارد. به­عبارتی، در محله­هایی با كیفیت محیط شهری بالا، میزان سرمایۀ اجتماعی پایین و در محله­هایی با كیفیت محیط شهری پایین، میزان سرمایۀ اجتماعی بالاست. در زمینۀ عوامل تشكیل دهندة سرمایۀ اجتماعی در كیفیت محیط شهری، اعتماد نهادی با میزان 275/0 بیشترین تأثیر را بر تبیین تغییرات كیفیت محیط شهری دارد. همچنین از میان عوامل تأثیرگذار بر وضعیت اجتماعی و اقتصادی در كیفیت محیط شهری، نوع اشتغال با میزان 414/0 بیشترین ارتباط را با كیفیت محیط شهری داشته است.