هنر آهك بري در حمام وكيل شيراز

معماري اسلامي ايران در تمام دوران پويايي خود داراي شكوه و عظمتي بوده كه از انواع مختلف و شيوه هاي ساخت متنوعي برخوردار بوده است؛ به طوري كه تمام محققان به اين شايستگي ها باور دارند. در حقيقت، معماري اسلامي در هر مقطع زماني داراي فنشناسي خاص خود بوده است. يكي از انواع معماري اسلامي، حمام است كه در ايران قدمتي ديرينه دارد. ساخت قديمي ترين حمام به دوره هخامنشيان مي رسد كه نمونه اي از آن در برزن جنوبي تخت جمشيد كشف شده است. در كنگاور حمام سلجوقي مكشوفه، نشانه اي از ساخت حمام در قرون اوليه صدر اسلام دارد. همانطوركه انواع معماري ايراني داراي تزيين هاي وابسته است، معماري حمام هم از تزيين هايي بهره مند بوده است. از آنجايي كه حمام سازهاي آبي است، لذا در تزيين آن سعي شده از مصالح پايدار در مجاورت رطوبت استفاده شود. آهك بري در اين ميان براي تزيين حمام از جايگاه ويژهاي برخوردار بوده است. يكي از نمونه هاي زيباي آهك بري حمام را ميتوان در حمام وكيل شيراز ديد. نقش هاي زيباي انتخاب شده در آهك بري حمام وكيل نمونه اي از ذوق و سليقه هنرمندان عصر زنديه است. در اين مقاله ضمن بررسي پيشينه تاريخي و تحولات كالبدي حمام وكيل بر اساس منابع موجود، ويژگيهاي نقوش به كار رفته در آهك بري حمام مورد بحث قرار گرفته و تاثير هنر آهك بري بر استحكام حمام بررسي شده است. روش استفاده شده در اين مقاله توصيفي و تاريخي است. يافته ها حكايت از آن دارد كه تزيين هاي حمام وكيل شيراز در سير تطور نگارگري ايراني جايگاه ويژهاي داشته و در زمان خود، در اوج شكوفايي هنرآهك بري نسبت به دوره بعدي به حساب مي آمد.