بررسي وضعيت خودشكوفايي با برخي از عوامل جمعيت شناختي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي گلستان در سال 1394

مقدمه: خودشكوفايي ميل به بهتر و بهتر شدن نسبت به آن چه كه يك فرد هست و آن چيزي كــه يك فرد ظرفيت شدن آن را دارد، مي­باشد. از آنجايي كه خودشكوفايي يكي از مولفه­ هاي سلامت روان است اين پژوهش با هدف بررسي وضعيت خودشكوفايي با برخي عوامل مرتبط جمعيت شناختي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي گلستان انجام شد. روش­ ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي در بين 316 دانشجوي دانشكده­هاي پرستاري و مامايي، پزشكي، پيراپزشكي و بهداشت دانشگاه علوم­پزشكي گلستان از طريق نمونه­گيري در دسترس در سال 1394 انجام گرفت. ابزار گردآوري داده­ها پرسشنامه باورهاي خودشكوفايي بود. داده ها با استفاده از آمار توصيفي (درصد و فرواني) و تحليلي (كراسكال واليس و كاي اسكوئر) و از طريق نرم­ افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: از مجموع شركت­كنندگان 78/1 درصد مونث، 57/7 درصد قوميت فارس و ميانگين سني آنان (1/794±20/91) بود. نتايج باور خود شكوفايي دانشجويان نشان داد كه 2/14 درصد عقايد عالي، 59/5 درصد عقايد خوب، 21/8 درصد تعديل عقايد و 4/4 درصد عقايد مانع بود. بين متغيرهاي جنسيت (p=0.007)، نوع رشته تحصيلي (P=0.042) ، محل سكونت، (P=0.064) با باور خودشكوفايي ارتباط معني ­دار آماري وجود داشت. نتيجه ­گيري: خود شكوفايي اكثر دانشجويان در سطح عالي و خوب بود. اما دانشجويان مونث، رشته پزشكي و ساكن در خوابگاه ميزان باور خودشكوفايي بالاتري نسبت به ساير دانشجويان داشته­ اند.