تشويش نوشتن: مسئله‌مندي نوشتن در حوزه علوم انساني و اجتماعي در ايران

مقاله حاضر تحليلي در زمينه نوشتن و «سواد دانشگاهي» در حوزه علوم انساني و اجتماعي در ايران امروز است. در اين مقاله برآنم امر نوشتن در بستر اجتماعي و معرفتي نظام دانشگاهي را بررسي و راهبردي براي مواجهه با «وضعيت مسئله‌مندي» ارائه كنم. اين راهبرد در «سطح عامليت» يا فردي، اتخاذ «رويكردي وجودي» به امر نوشتن به وسيله دانشگاهيان و در «سطح ساختار»، بازانديشي وايجاد تحولات ساختاري است. در بخش اول مقاله، «نوشتن دانشگاهي» را به عنوان نوعي مسئله صورت‌بندي كرده و نوشتن را چون امري پرابلماتيك توضيح داده‌ام. در بخش دوم، رويكرد نظري با عنوان نوشتن به منزله «امر وجودي» را ارائه كرده‌ام و نشان داده‌ام كه چگونه مي‌توان با اتخاذ و قبول اين رويكرد، مسئله نوشتن دانشگاهي را تحليل و راهبردي براي مواجهه با آن ارائه كرد. اساس سومين بخش مقاله، ارائه رويكردي روش‌شناسانه براي كاربست تحليل وجودي نوشتن است. در اين زمينه ابعاد مختلف راهبرد «خودروايتگري محققانه» و «خودمردم‌نگاري» را توضيح داده‌ام. بخش پاياني مقاله را به تبيين اهميت رويكرد وجودي به نوشتن اختصاص داده، برخي انتقادات به اين رويكرد را مختصراً بيان كرده‌ام.