بررسي ديدگاه دانشجويان درباره شيوه آموزش دروس معارف اسلامي با تأكيد بر خصايص جمعيت‌شناختي آنان (نمونه موردي: دانشجويان دانشگاه مازندران)

ارزيابي شيوۀ آموزش به منظور ادراك ميزان انتقال و تأثيرگذاري مفاهيم آموزشي به فراگيران اهميت زيادي دارد؛ به ويژه اينكه آموزش معارف اسلامي به دانشجويان و رسوخ به نظام اعتقادات و پديداري در رفتار آنان، به عنوان اهداف تربيتي مورد نظر نظام آموزش عالي به موازات فراگيري رشته‌هاي تخصصي (غير علوم انساني) در فضاي دانشگاه اهميت توجه بر شيوه‌هاي آموزش را دوچندان مي‌كند. هدف اين مقاله بررسي ديدگاه دانشجويان درباره شيوۀ آموزش كنوني معارف اسلامي و ارزيابي نيازشان در مقايسه با به‌كارگيري ساير شيوه‌هاي آموزشي با تأكيد بر خصايص جمعيت‌شناختي دانشجويان است. روشاين پژوهش با روش‏ كمّي و به صورت پيمايشي با استفاده از شيوه پرسش‌نامه در ميان 447 نفر از دانشجويان دانشگاه مازندران با روش نمونه‌گيري طبقه‌بندي‌شده چندمرحله‌اي انجام شده است. طبق يافته‌ها، بيش از دوسوم از دانشجويان (77%) بر ضرورت استفاده از شيوه‌هاي جديد آموزش معارف اسلامي تأكيد نموده‌اند. دانشجويان به تنظيم دروس معارف اسلامي با رشته‌هاي تخصصي و از ميان روش‌هاي گوناگون به ارائۀ طرح‌هاي پژوهشي بيشتر گرايش داشته‌اند. 4/40 درصد از دانشجويان، استادان را در سطح قوي و 3/48 درصد از آنان كيفيت متون آموزشي معارف اسلامي را در سطح متوسط ارزيابي كرده‌اند. لذا توجه به ضرورت تفكر، خلاقيت، تجزيه و تحليل، زيبايي‌شناسي و نقد مباحث مطرح، از اصولي‌اند كه جذابيت محتوايي را تقويت و زمينه‌هاي رشد و تعالي دانشجويان را در برابر چالش‌ها و تهديدهاي پيش‌روي زندگي فراهم مي‌كنند. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه دانشجويان به يادگيري عميق و آموزش كاربردي معارف اسلامي تمايل دارند كه با افزايش سطح تحصيلات بيشتر احساس مي‌شود.