موانع انتقال فناوري سيستم‌هاي اطلاعاتي در ايران

در محيط سرشار از پويايي و تغيير كنوني، يكي از مقوله‌هاي مهم كه مي‌تواند ما را در رسيدن به اهداف سازمان به نحوي اثربخش ياري رساند تغييرات تكنولوژي مؤثر و انتقال تكنولوژي است. از آنجا كه سيستم‌هاي اطلاعات مبتني بر كامپيوتر، زمينه ارتقا توانايي مديران براي هماهنگي و كنترل فعاليتهاي سازمان و كمك در تصميم گيري اثربخش را فراهم مي‌كند و همچنين موجبات مزيت رقابتي سازمان را فراهم مي‌كنند ما را بر آن داشت تا درباره موانع انتقال تكنولوژي و مشكلات اجراي مؤثر سيستم‌هاي اطلاعاتي در ايران به بحث بپردازيم. اين تحقيق كاربردي بوده و به صورت پيمايشي انجام شده است. در اين تحقيق از آلفاي كرونباخ براي بررسي پايايي و از روش‌هاي تحليل محتوا، تحليل سازه و روايي تشخيصي، براي بررسي روايي استفاده شده است. شاخص‌هاي اين موانع در قالب 6 بعد، بعنوان موانع انتقال تكنولوژي سيستم‌هاي اطلاعاتي معرفي شدند و سپس چارچوبي براي موانع ارائه شد كه از طريق تكنيك تحليل عاملي شاخص‌هاي اصلي اين موانع مشخص شد. با توجه به يافته‌هاي كلي تحقيق مي‌توان گفت كه مهم‌ترين موانع انتقال تكنولوژي سيستم‌هاي اطلاعاتي در ايران به ترتيب عبارتند از: سازماني، فني و تكنولوژيكي، سياسي، اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي و انساني.