آموزش پايداري در معماري در راستاي پاسخ گويي به چالش هاي زيست محيطي

حفظ محیط زیست و استفاده ی بهینه از منابع آن از مهم ترین عوامل برای توسعه ی پایدار و پیشرفت كشورها محسوب می شود. بخش عمده ای از بحران های زیست محیطی و چالش های موجود در این زمینه، بر اثر بی توجهی در مصرف انرژی در عرصه ی ساخت و ساز می باشد. مسأله ی اصلی در معماری معاصر جهان امروز، قطع ارتباط میان معماری بومی و نیازهای مدرن است. مقاله ی حاضر درباره ی لزوم توجه به آموزش معماری پایدار و چالش های موجود در این زمینه است و بر محور آموزش و پایداری در معماری می باشد و بهانه ای ست برای بیان اهمیت موضوع پژوهش و آشنایی با اصول و سازوكارهای علمی كه دانشجویان، محققان، معماران و عامه ی مردم را با مفهوم معماری همساز با پتانسیل های محیطی آشنا می سازد. ایده ی مطرح شده در این نوشتار «معماری زمینه گرا» و آشتی با طبیعت است. اما این كه چگونه می توان در حیطه ی معماری با طبیعت آشتی كرد و این هم نوایی معماری با طبیعت را در اولویت برنامه های آموزشی به دانشجویان و متخصصان قرار داد، پرسشی است كه در این پژوهش مطرح است. هدف این مقاله توجه به اهمیت آموزش معماری همساز با طبیعت، بهینه سازی پایدار ساختمان ها و هنر سكونت با طبیعت با نیم نگاهی به الگوهای پایدار معماری سنتی ایران می باشد. این تحقیق بر مباحث كیفی و از نوع توصیفی – تحلیلی است و در نهایت نتایج كار در قالب الگوهای پیشنهادی كه منجر به بهبود تعامل معماری با محیط زیست و كیفیت آموزش معماری پایدار می گردد ارائه شده است.