مديريت دورريزهاي ساختماني در شرايط عادي

امروزه با توجه به افزایش روز افزون جمعیت در دنیا و نیاز مبرم به تأمین احتیاجات اولیه ی انسان از جمله نیاز به مسكن، وجود فعالیت های عمرانی در هر جامعه امر اجتناب ناپذیری است. حجم زیاد دورریزهای ساختمانی ناشی از فعالیت های عمرانی (ساخت و ساز، تعمیر، تخریب و نوسازی) موجب بروز مشكلات زیادی از جمله مشكلات زیست محیطی شده است. با توجه به محدودیت منابع طبیعی و حفظ محیط زیست، بهینه ترین راهكار، استفاده ی مجدد از دورریزهاست. مدیریت مصالح قابل بازیافت دورریز ساختمانی از مهمترین راهكارهای اقتصادی در كشورهاست؛ زیرا ضمن كاهش میزان ضایعات، بر استفاده ی مجدد و بازیافت آن تأكید دارد. این پژوهش با هدف مدیریت مصالح قابل بازیافت دورریز ساختمانی به روش مطالعات اسنادی و كتابخانه ای، به تدوین مبانی نظری مدیریت دورریزهای ساختمانی و بررسی تجربیات جهانی در این زمینه می پردازد.