مقايسه تاثير سه دهانشويه ي كلرهگزدين، بي كربنات سديم و نرمال سالين بر ميزان كلونيزاسيون باكتريايي كاف لوله تراشه و بروز پنوموني بيمارستاني به دنبال جراحي قلب باز در بيمارستان امام علي (ع) كرمانشاه

زمينه: پنوموني بيمارستاني شايع ترين عفونت در بخش هاي ويژه مي باشد. پژوهش حاضر با هدف مقايسه ي اثربخشي دهانشويه هاي كلرهگزدين، بي كربنات سديم و نرمال سالين بر ميزان كلونيزاسيون باكتريايي كاف لوله تراشه و بروز پنوموني در بيماران تحت جراحي قلب باز انجام شد. روش ها: در اين كارآزمايي باليني 165 بيمار بستري در بخش مراقبت ويژه، به روش تخصيص تصادفي در سه گروه كلرهگزدين، بي كربنات سديم و نرمال سالين قرار گرفتند. در هر گروه دو بار در روز، دهانشويه ي انجام شد.جهت بررسي كلونيزاسيون باكتريايي، كاف لوله تراشه جدا شد و تعداد كلوني ها شمارش گرديد. تا زمان ترخيص، بيماران از نظر پنوموني بررسي شدند. داده ها وارد نرم افزار SPSS نسخه 20 شده و با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: ميانگين (انحراف معيار) ميزان كلونيزاسيون باكتريايي در گروه هاي كلرهگزدين، بي كربنات سديم و نرمال سالين به ترتيب (103 × 97) 103 × 305، (103 × 110) 103 × 330 و (103 × 104) 103 × 358 عدد بود. ميزان بروز پنوموني در گروه كلرهگزدين، بي كربنات سديم و نرمال سالين به ترتيب 6/3 %، 5/5 % و 1/9 % بود. از نظر ميزان كلونيزاسيون و پنوموني، بين سه گروه تفاوت آماري معني داري ديده نشد. نتيجه گيري: هر سه دهانشويه، به ميزان يكسان سبب كاهش تجمع باكتريايي در اطراف كاف لوله تراشه و بروز پنوموني شدند. لذا انجام دهانشويه با يكي از محلول هاي مزبور در بيماران جراحي قلب توصيه مي­شود