بررسي و مقايسه قابليت هاي روش هاي معمول ارزيابي اثرات محيط زيستي و روش تصميم گيري چند معياره ELECTRE-TRI

ارزیابی اثرات محیط زیستی (EIA)[1] فرآیند شناسایی، پیش بینی و كاهش اثرات منفی پروژه های توسعه بر محیط­های فیزیكی- شیمیایی، بیولوژیكی، اجتماعی- اقتصادی و فرهنگی است. هدف اصلی فرآیند ارزیابی اثرات محیط زیستی اطلاع رسانی به تصمیم­گیران از اثرات احتمالی یك پیشنهاد قبل از یك تصمیم گیری است. ارزیابی اثرات محیط زیستی فرصتی را برای شناسایی مسائل كلیدی و ذینفعان در اوایل حیات یك پیشنهاد فراهم می‏كند، به‏ طوری‏كه اثرات بالقوه نامطلوب می‏تواند آدرس­دهی شود قبل از این كه تصمیم نهایی تایید شود. روش­های مختلفی برای اجرای یك پروژه ارزیابی اثرات محیط زیستی وجود دارد. بهترین روش، روشی است كه می تواند اثرات را كمی و اثرات را به طور سریع ارزیابی كند. این مقاله در تلاش برای بررسی و مقایسه قابلیت­های روش­های معمول ارزیابی اثرات محیط زیستی شامل چك لیست، ماتریس، تجزیه و تحلیل سیستمی، رویهم­گذاری نقشه­ها، شبكه­ها و روش تصمیم­گیری چند معیاره ELECTRE-TRI است. این مقاله نشان می دهد كه روش تصمیم­گیری چند معیاره ELECTRE-TRI یك روش مناسب برای پروژه­های ارزیابی اثرات محیط زیستی است. با این حال، قضاوت نهایی انتخاب روش ارزیابی اثرات محیط زیستی وابسته به نظرات كارشناسان ارزیابی اثرات محیط زیستی است.