چالش كيفيت رساله دكتري در ايران بر اساس مفهوم زنجيره ارزش

يكي از اهداف اصلي پژوهش هاي دانشگاهي، پاسخ به نيازهاي علمي جامعه است. در وهله نخست، آنچه موجب اعتماد و ايجاد ارزش به منظور بهره مندي از اين پژوهش ها توسط ذي نفعان مي شود، كيفيت علمي آنهاست. درصد قابل توجهي از پژوهش هاي انجام شده در دانشگاه ها، رساله هاي دوره دكتري هستند كه با صرف زمان و بودجه قابل توجه توسط دانشجويان اين دوره انجام مي شوند. پژوهش كيفي حاضر با هدف كشف و شناسايي چالش هاي «كيفيت علمي رساله هاي دوره دكتري» در دانشگاه هاي ايران براساس ديدگاه و تجربيات استاد و دانشجو، به عنوان دو مولفه اصلي در انجام پژوهش هاي دوره دكتري با استفاده از روش پديدارشناسي انجام شده است. داده ها از طريق مصاحبه جمع آوري و براساس مفهوم نظري «زنجيره ارزش» مورد تحليل قرار گرفته است. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد چالش كيفيت در رساله هاي دكتري، داراي ابعاد چندگانه و چندلايه در هم پيچيده اي از عوامل (دانشجو، استاد، مديران و سياست گذاران)، ساختار سازماني، رويه ها، قوانين و عوامل محيطي ديگر است. افزون بر اين، جريان قدرتمند و شتابان ديگري، همزمان در لابه لاي اين لايه ها شكل گرفته كه هم متاثر از آنها و هم تاثيرگذار بر آنهاست. مواردي از رفتارهاي غيردانشگاهي كه ضمن خدشه دار كردن هويت علمي دانشگاه ها تبديل به چالشي عمده براي كيفيت رساله هاي دكتري در ايران شده است.