شرح و نقد قصيده ي عربي دويان ابن حسام خوسفي

در ميان سروده هاي محمد بن حسام الدين خوسفي (وفات 875 هـ.) ملمعات و اشعاري به زبان عربي وجود دارد؛ اين اشعار، ادامه ي سنت ادبي است كه از سده ي چهارم هجري در شعر شهيد بلخي شروع شده و گوشه اي از قريحه و انديشه ي ايرانيان را در طي قرون متمادي پاس داشته اشت. در اشعار عربي ابن حسام، قصيده اي شصت و شش بيتي در نعت و منقبت حضرت رسول (ص) به زبان تازي وجود دارد كه در چاپ هاي ديوان او رمز ناگشوده و همراه با لغزش هاي إعرابي و چاپي است. اين پژوهش مي كوشد نخست به ضبط و برگردان ابيات بپردازد و عناصر فني آن را از لحاظ زباني، عاطفي و خيال توصيف و تحليل كند و ارتباط آن را - در حد توان- با جريان هاي ادبيات عربي در دوره ي مملوكي خاصه قصيده ي «بُردَه» بررسي نمايد. وجود اين قبيل سروده ها در ديوان ابن حسام خوسفي، بُعد ديگري از شخصيت و توانايي وي را گواهي مي دهد و در پيگيري روند عربي سرايي و ملمع گويي شاعران ايراني، مغتنم است.