تاثير توسعه مالي و ارزش افزوده بر مصرف انرژي در بخش هاي صنعت و كشاورزي ايران

در اين مطالعه تاثير دو متغير توسعه مالي و ارزش افزوده بر مصرف انرژي در بخش هاي كشاورزي و صنعت ايران، طي دوره زماني 1392-1355 با به كارگيري روش آزمون همگرايي باند مبتني بر مدل تصحيح خطاي نامقيد (UECM) (پسران، شين و اسميت، 2001) بررسي شده است. در اين تحقيق نسبت اعتبارات پرداخت شده به ارزش افزوده بخش هاي صنعت و كشاورزي، به عنوان شاخص توسعه مالي مورد استفاده قرار گرفته است. نتايج آزمون باند ARDL نشان مي دهد كه در هر دو بخش در بلندمدت و كوتاه مدت رشد توسعه مالي و ارزش افزوده موجب افزايش مصرف انرژي مي شوند. رشد توسعه مالي به ميزان 1 درصد، مصرف انرژي را در بلندمدت در بخش صنعت و كشاورزي به ترتيب به ميزان 0.05 و 0.025 درصد افزايش مي دهد و 1 درصد افزايش در ارزش افزوده باعث رشد مصرف انرژي به ميزان 0.31 و 0.62 درصد در بخش هاي مذكور مي شود. همچنين، در مورد تاثير متغيرهاي شهرنشيني و آزادسازي تجاري به عنوان متغيرهاي كنترل، نتايج حاكي از تاثير منفي شهرنشيني و آزادسازي بر مصرف انرژي در بخش كشاورزي و تاثير مثبت اين متغير ها بر مصرف انرژي در بخش صنعت است.