اخلاق مهندسي در پروژه‎هاي عمراني

زمينه: آنچه امروزه در پروژه‎هاي عمراني بيش از پيش مطرح است ضعف مباني اخلاق مهندسي در‎ تعاملات حرفه‎اي است. اين امر ناشي از آن است كه؛ در دوره آموزش‎هاي دانشگاهي، مبحث اخلاق و چالش‎هاي اخلاقي در جامعه مهندسين، مورد توجه قرار نگرفته است. از اين‎رو پژوهش حاضر با هدف بررسي چالش‎هاي اخلاقي در كارگاه‎هاي عمراني صورت گرفته است. روش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع پيمايشي است. جامعه پژوهش شامل تمامي مهندسين شاغل در در دو پروژه بزرگ عمراني هستند كه با استفاده از روش نمونه‎گيري تصادفي ساده، 100 نفر انتخاب شدند. اطلاعات به وسيله پرسشنامه پژوهشگر ساخته، جمع آوري و داده‎ها با كمك آمار توصيفي مورد تحليل و تفسير قرار گرفته‎اند. يافته‎ها: نتايج به دست آمده نشان مي‎دهند كه؛ 44% گروه نمونه، كارگاه‎هاي عمراني را فاقد گفتمان اخلاقي مي‎دانند و 87% رابطه و نفوذ را عامل موثر در استخدام مي‎دانند. 79% گروه نمونه از مفاد آيين‎نامه‎هاي اخلاق مهندسي آگاهي ندارند و 78% از افراد آموزش ناكافي را علت اين مسئله مي‎دانند. در نهايت 53% گروه نمونه، بي اخلاقي در كارگاه‎ها را با بي اخلاقي در جامعه مرتبط مي‎دانند. نتيجه‎گيري: با توجه به نتايج حاصل مي‎توان گفت: سطوح پايين آگاهي از آيين‎نامه‎هاي اخلاق مهندسي از آموزش ناكافي در سطوح دانشگاهي ريشه مي‎گيرد. چالش‎هاي اخلاقي در كارگاه‎ها منجر به كاهش رضايت شغلي كاركنان و ايجاد تجارب نامطلوب براي افراد جوياي كار مي‎گردد كه مي‎تواند پايبندي آنها به اصول اخلاقي را در سطح اجتماعي نيز تحت تاثير قرار دهد