اولويت بندي و سطح استراحتگاه‌هاي گردشگري بين‌راهي

طبق آمارهای ارگانهای ذیربط غالب مسافرتهای گردشگری از طریق زمین و غالباً بهوسیله اتومبیلهای شخصی است . این امر سرمایهگذاری در بخش استراحتگاههای گردشگری بینراهی، خصوصاً در منطقهای شمالی كشور كه از امكانات طبیعی و بالقوه بهرهمند است را كاملاً توجیه میكند، لیكن فقدان طرح توسعه بر اساس چارچوب مشخص اولویتدهی مستدل و علمی پس از احداث و بهرهبرداری این مجموعهها كاملاً محسوس است. بهطور قطع بررسی موضوع و جهتدهی به اعتبارات سرمایهای كه در این راستا هزینه میشود، اهمیت ویژهای دارد لیكن به مواردی چون كاهش تصادفات و حوادث بین جادهای، افزایش كیفیت سفر و توسعه صنعت گردشگری برای عموم مردم از جمله نتایج توسعه اندیشیده شده این استراحتگاهها میتواند باشد.، ایجاد مشاغل جدید و برنامهریزی جهت هدفمندی اوقات فراغت نیز اشاره كرد. در این پژوهش نخست با بررسی وضع موجود و ارائه نقاط جدید پیشنهادی ، به عوامل اصلی اولویتدهی به مراكز استراحتگاهی بینراهی پرداخته شده و در نهایت با اشاره به سابقه مطالعات انجام شده در این زمینه سه سطح اصلی برای استراحتگاهها معرفی و 3 ضریب وزنی برای سطوح مذبور پیشنهاد 1 بر اساس (AHP) و در نهایت جدول اولویتدهی استراحتگاهها از طریق روش تحلیل سلسله مراتبی نقاط پیشنهادی و موجود ارائه شده است. مسلماً با توجه به ضرورت و پیچیدگی موضوع یك مقاله پاسخگوی تام و كامل تمامی مسائل موجود در این زمینه نمیباشد لیكن در این پژوهش سعی شده است تا با انتخاب روشی بهینه به گشایش یك افق جدید در زمینه توسعه و ترویج خدمات گردشگری در جهت ساماندهی بخش مهمی از اعتبارات گردشگری دست یافت.