نشانه‌هاي كنش هستي‌شناسانه سياست امنيتي اسراييل در منازعات منطقه‌اي

هستي شناسي تفكر امنيتي اسراييل تابعي از ضرورت هاي ايديولوژيك و ژيوپليتيكي آن كشور محسوب مي شود. گتوهاي صهيونيستي در قرن 18 و 19 از انگيزه قابل توجهي براي سازماندهي گروه هاي يهودي پراكنده در كشورهاي مختلف برخوردار بودند. ادبيات چنين مجموعه اي براساس رهيافت هاي تلمودي سازماندهي شده است. به اين ترتيب، امنيت را مي‌توان به عنوان هسته اصلي تفكر راهبردي گروه هاي صهيونيستي در اسراييل و ساير مناطق جهان دانست. با توجه به نشانه‌شناسي تفكر امنيتي در اسراييل، مي توان سوال اصلي مقاله را در اين ارتباط تبيين نمود كه: «زيربناي تفكر امنيتي اسراييل بر اساس چه نشانه هاي هستي‌شناسانه شكل گرفته و داراي چه كاركردي مي‌باشد؟» فرضيه مقاله بر اين موضوع تاكيد دارد كه: «دولت پادگاني براي مقابله با تهديدات دايمي نشانه‌هاي اصلي تفكر امنيتي اسراييل را شكل مي‌دهد.» در اين مقاله، دولت پادگاني به عنوان متغير مستقل مورد سنجش قرار مي گيرد، در حالي‌كه، هستي‌شناسي امنيت گتويي را مي‌توان متغير وابسته دانست. چارچوب نظري مقاله براساس تركيبي از رهيافت سازه‌انگاري و مكتب انتقادي تنظيم گرديده است. چنين رهيافت هايي بر نقش مولفه هاي هويتي تاكيد دارد. از سوي ديگر، مي توان اين موضوع را مطرح كرد كه رهيافت سازه‌انگارانه بيش از آنكه داراي نشانه هاي معرفت‌شناسي باشد، براساس شاخص هاي ذات‌گرايانه و هستي‌شناسانه شكل گرفته است. علت اصلي بهره‌گيري از رهيافت سازه‌انگاري را مي توان پيوند شاخص هاي هويتي و قالب هاي ادراكي در سياست امنيتي اسراييل دانست.