انتظار موعود در منظومه فكري داريوش شايگان

مقاله پيش رو با اين پرسش به جريان افتاده كه «آيا مفهوم انتظار موعود، جايگاهي در منظومه فكري شايگان خواهد يافت؟» در مسير پاسخ به اين سوال، ابتدا با روش توصيفي _ تحليلي، طرحي مستند را از سير انديشه شايگان ارائه كرده و در ادامه با تمركز بر حفره ها و كاستي هاي انديشه او، انتظار طرح انديشه موعود را در اين منظومه فكري نشان مي دهيم. اجمالاً به نظر مي رسد شايگان با پذيرش مدرنيته و ضمن گرايش همزمان به نگرش اشراقي، در پي جبران اصلي ترين كاستي دنياي مدرن، يعني رنگ باختگي و دست ساخته شدن معنويت، برآمده است. اما نوسان موجود در مباني معرفتي او، نتايج ارائه شده از سوي اين متفكر را از حد توصيه و تعارف فراتر نبرده است. با اين حال، رجوع شايگان به مفهوم انتظار _ به عنوان يك چشم انداز ديني، عرفاني، اخلاقي و اجتماعي _ فرضي است كه تحقق آن، ضمن سازواري با ساير اجزاء انديشه شايگان، زبان او را براي سخن گفتن با مخاطبين خود گوياتر كرده و طرح ارائه شده از جانب وي را پربارتر خواهد ساخت.