تحليل همديدي رخداد حفره هاي كوچك ازن در منطقه ايران مركزي (اصفهان)

این تحقیق با بهره‌گیری از داده‌های روزانه ازن پوشن‌سپهر روی اصفهان كه از طریق سنجنده‌های زمینی بروئر و ماهواره TOMS و OMI از سال 2001 تا 2011 اندازه‌گیری شده، جهت شناسایی و مطالعه شدیدترین رخداد كاهش ازن (حفره كوچك ازن) بكار گرفته شد. با بكارگیری آستانه منفی دوبرابر انحراف معیار ماهانه، 25 رخداد حفره‌ كوچك ازن ‌در طول دوره مورد مطالعه نمایان شد كه بیشترین تمركز آنها با شانزده و هفت مورد به ترتیب در پاییز و زمستان اتفاق افتاده است. دامنه ناهنجاری منفی آنها نیز از عمق 24% در زمستان تا 6% در تابستان در نوسان بوده است. این بررسی نشان داد كه در مواقع شكل‌گیری حفره‌های كوچك ازن، ارتفاع وردایست (TH) به تراز بالاتر جو هدایت شده و همزمان دما و فشار آن نسبت به میانگین درازمدت كاهش محسوسی می‌یابد. نقشه‌های سطوح زمین‌پتانسیل در ناحیه وردسپهر بالایی و پوشن‌سپهر پایینی (UTLS) مرتبط با دو حادثۀ كاهش شدید ازن روی فلات ایران، پشته عمیقی را روی شمالغربی اروپا كه با فرودی در شرق دریای مدیترانه همراهی داشته نشان داده است. علاوه بر الگوی همدیدی مشاهده شده در ناحیه UTLS روی فلات مركزی ایران كه موجب تسهیل در وزش افقی هوای ازن كم از منشأ عرض‌های جنب‌حاره‌ (حادثه 7 ژانویه 2002) و عرض‌های بالا (حادثه 16 اكتبر 2011) شده است، می‌توان به عامل دینامیك دوم كه با صعود محلی سطوح هم‌آنتروپی موجب تشدید كاهش ازن پوشن‌سپهر می‌شود همزمان برای شكل‌گیری چنین رخدادهایی مهم قلمداد نمود.