بهبود مدل سازي حوضه آبريز از طريق تجميع مولفه هاي اصلي هيدرولوژيك در مدل SWAT

گاهي دقيقتر از مولفه هاي بيلان آب در سطح حوضه هاي آبريز، به فهم بهتر رفتار هيدرولوژيك حوضهها كمك شاياني خواهد نمود. در اين تحقيق تاثير كاربرد دو مولفه رواناب و تبخير- تعرق واقعي در مدلسازي حوضه آبريز نيشابور (9500 كيلومتر مربع) در قالب مدل SWAT (Soil Water Assessment Tool) مورد بررسي قرار گرفت. مدل يكبار به كمك دادههاي رواناب و بار ديگر به صورت تركيبي و با استفاده از داده هاي رواناب و تبخير- تعرق واقعي بهدست آمده از تكنيك سنجش از دور، واسنجي و رفتار آن در برآورد همين دو مولفه در دوره زماني جداگانه اي اعتبارسنجي شد. نتايج آناليز حساسيت مدل نشان داد كه پارامترهايي نظير آب قابل دسترس، ضريب جبران كننده تبخير از سطح خاك و ضريب جبران كننده جذب رو به بالاي آب توسط گياه بيشترين حساسيت را به تغييرات ورودي مدل از خود نشان دادند. نتايج نشان داد كه ريشه ميانگين مربعات خطا در برآورد رواناب در مرحله اعتبارسنجي و در سه ايستگاه آبسنجي اندراب، خرو مجموع و حسينآباد براي مدل واسنجي شده بر اساس رواناب در بازه 06/0 تا 19/0 و براي مدل تركيبي در بازه 02/0 تا 09/0 متر مكعب در ثانيه متغير بود. نقش استفاده از هر دو مولفه رواناب و تبخير- تعرق واقعي در پيشبيني تبخير- تعرق واقعي برجستهتر بود. ريشه ميانگين مربعات خطا در برآورد تبخير- تعرق واقعي در سه زيرحوضه منتخب و براي مدل واسنجي شده بر اساس رواناب در بازه 10 تا 52/18 و براي مدل واسنجي شده تركيبي در بازه 84/6 تا 82/7 ميليمتر در ماه متغير بود. بنابراين استفاده همزمان از دبي رواناب و تبخير- تعرق واقعي موجب افزايش دقت مدلسازي گرديد.