ارزيابي زيرساخت اطلاعات مكاني ملي ايران بر اساس مدل آمادگيSDI

هدف اصلی این پژوهش تعیین شاخص آمادگی زیرساخت اطلاعات مكانی ملی (NSDI) ایران و شناسائی عوامل محدودكننده در ایجاد این زیرساخت می‌باشد. چارچوب اصلی پژوهش بر اساس پیمایش و مدل آمادگی زیرساخت اطلاعات مكانی (Readiness ModelSDI) بنا شده است. در این تحقیق، NSDI ایران بر اساس این مدل فازی پایه، با استفاده از 16 معیار تصمیم‌گیری در قالب پنچ عامل سازمانی، منابع انسانی، داده و اطلاعات، فناوری و مالی مورد ارزیابی قرار گرفته است. داده‌های مورد نیاز پژوهش با كمك پرسشنامه و مصاحبه با كارشناسان آشنا با زیرساخت اطلاعات مكانی از سازمان‌های دولتی، دانشگاه‌ها و بخش خصوصی كشور تهیه گردید. بعد از جمع‌آوری داده و اطلاعات، مقادیر شاخص‌های كلی و عامل‌های پنجگانه بر اساس مدل آمادگی محاسبه شدند. براساس نتایج، وضعیت شاخص آمادگی كلی NSDI كشور در سطح پایین ارزیابی شده و برابر 44/0 محاسبه گردید. همچنین نتایج ارزیابی عامل‌ها نشان داد كه تمامی آنها به استثنای عامل فناوری، كمتر توسعه یافته‌اند. بعلاوه، وضعیت 75 درصداز معیارهای تصمیم‌گیری نیزرضایت بخش نمی‌باشد. در این تحقیق، وضعیت سرمایه‌گذاری دولت و بخش خصوصی، زیرساخت‌های ارتباطاتی، رهبری سازمانی و فردی، مسائل قانونی، دیدگاه سیاستمداران، متادیتا، فرهنگ و آموزش در رابطه با زیرساخت اطلاعات مكانی از اهم معیارهای محدودكننده در استقرار NSDI شناخته شدند. علیرغم عوامل متعدد بازدارنده توسعه NSDI، وضعیت معیارهای اتصال به وب، دسترسی به داده و اطلاعات مكانی رقومی، سرمایه انسانی و دسترسی به نرم‌افزارهای مكانی در سطح مطلوبی از توسعه ارزیابی شدند. همچنین بر اساس نتایج این تحقیق، چنین به نظر می‌رسد كه در توسعهNSDI كشور، مسائل غیرفنی (عوامل سازمانی، منابع انسانی و مالی) بیشتر از مسائل فنی (عامل فناوری) می‌توانند به عنوان عامل محدودكننده نقش ایفا نمایند. در پایان پیشنهاداتی در راستای رفع محدودیت‌های توسعهNSDIكشور ارائه شده است.