تعامل دو زبان عربي و فارسي؛ واژگان عربي متداول در زبان فارسي

تعامل دو زبان عربي و فارسي به عنوان زبانهاي كهن و اصيلي كه در حوزه اسلامي قرار دارند و از ادبيات غني و سرشار و پيشينه پرافتخار و كم نظيري برخوردارند، همواره ضروري و اجتناب ناپذير بوده است. زبانهاي جهان از واژه ها و اصطلاحات زبان هاي ديگر استفاده مي كنند، به طوري كه در عالم، زبان پاك و خالي از لغات بيگانه وجود ندارد. زبان عربي و فارسي نيز از اين امر مستثنا نيستند و اين تاثيرپذيري سبب به كارگيري واژگان مشتركي شده است كه در هر دو زبان كاربرد دارند. در اين مجال به بررسي تطبيقي كلمات و اصطلاحات عربي متداول در زبان فارسي معاصر پرداخته شده تا ضمن آشنايي با تفاوتهاي كاربردي واژگان مشترك در دو زبان عربي و فارسي، مشكلات و اشكالاتي كه در تكلم و كتابت به زبان عربي و فارسي به وجود مي آيد، برطرف شود. اين واژگان را ميتوان به سه دسته تقسيم كرد: واژگاني كه هنگام نقل به زبان فارسي، كاربردي كاملا متفاوت دارند؛ مانند كلمه «رسوم» كه در عربي به معناي نقاشيها و در فارسي به معناي آداب و رسوم است. واژگاني كه هنگام نقل به زبان فارسي، بعضي از معاني آنها منتقل شده است؛ مانند كلمه «طفيلي» كه در عربي به معناي انگل و مهمان ناخوانده و در فارسي معناي انگل كاربرد ندارد. واژگاني كه معرب هستند، مانند «روزنامه» كه در عربي به معناي اداره بازنشستگي و تقويم است و در فارسي به معني نشريه.