تاثير توسعه شهري و تغييرات كاربري بر عناصر آب و هوايي شهر شيراز و فسا

رشد اجتناب ناپذیر شهری طی دو دهه آینده در كشورهای كمتر توسعه یافته به یك چالش بسیار مهم برای برنامه­ریزان و مدیران شهری تبدیل خواهد شد. گسترش مناطق شهری، اثرات متفاوتی بر آب و هوا در مقیاس محلی و جهانی، در زندگی ساكنان این مناطق گذاشته است. بدین جهت در این پژوهش میزان تأثیرگذاری تغییرات ناشی از دگرگونی پوشش زمین و كاربری اراضی در یك بازه زمانی بلند مدت بر وضعیت آب و هوا در شهرهای شیراز و فسا بررسی و برای اطمینان از نرمال بودن سری‌های سالانه از آزمون كولموگروف- اسمیرنوف استفاده شد. همچنین روند سری زمانی فراسنج­های كمینه و بیشینه دما و رطوبت نسبی با استفاده از روش‌های ناپارامتری من-كندال و تحلیل رگرسیون طی یك دوره 45 ساله (1966-2010) بررسی شدیافته­های پژوهش نشان داد كمیت­های كمینه دما و رطوبت نسبی فسا و كمینه و بیشینه رطوبت نسبی شیراز روند كاهشی و سایر كمیت­ها روند افزایشی داشته­اند. در ادامه اثرات تغییرات كاربری و نوع پوشش زمین در بازه زمانی 23 ساله (1987-2010) با استفاده تصاویر سنجنده TM ماهواره لندست بر الگو دمایی در این دو شهر پرداخته شد. بر این اساس كاهش 113 و 5/7 كیلومتر مربعی كاربری بایر و افزایش 110 و 3/5 كیلومتر مربعی كاربری مسكونی به ترتیب برای شهرهای شیراز و فسا محاسبه گردید.