بررسي انتساب افراد به جمعيت هايي از شترهاي شمال استان كرمان با استفاده از نشانگرهاي ريزماهواره

اندازه گيري ميزان پراكنش، يكي از رويكردهاي اصلي در تحقيقات زيستي به شمار مي رود. آزمون انتساب نيز در تشخيص منشا يك فرد، ارزيابي تمايز جمعيتي و پزشكي قانوني اهميت به سزايي دارد. هدف از اين تحقيق، تعيين سطح تنوع ژنتيكي و انتساب افراد به پنج جمعيت از شترهاي شمال استان كرمان با استفاده از هشت نشانگر ريزماهواره بود. از جمعيت شترهاي شهرستان هاي شهربابك، رفسنجان و راور تعداد 81 نمونه خون جمع آوري شد. كم ترين ميزان هتروزيگوسيتي مورد انتظار در جمعيت صحراي جهاد (77/0) و بيش ترين آن در جمعيت رفسنجان 1 (84/0) مشاهده شد. براي مطالعه انتساب افراد به جمعيت هاي مربوطه از هفت روش متفاوت استفاده شد. در بين روش هاي مبتني بر درست نمايي روش بيزي رانالا و مانتين و در بين روش هاي مبتني بر فاصله ژنتيكي، روش دي نئي بيش ترين صحت را نشان دادند. در مجموع نشانگرهاي مورد استفاده توانستند در 29 درصد موارد در انتساب افراد به جمعيت مبداشان موفق عمل نمايند.