بررسي اصول چهارگانه اخلاق زيستي از منظر فقه و حقوق اسلامي

اصول چهارگانه اخلاقي كه به‌طور مشترك در اخلاق زيستي و اخلاق پزشكي كاربرد دارند، حاصل همگرايي انديشمندان حوزه‌هاي مختلف اجتماعي و جهاني است كه بر محور انسان‌گرايي شكل گرفته و خاستگاه آن فرهنگ غرب مي‌باشد. هرچند اخلاق زيستي سكولار اصولي را مجسم مي‌سازد كه قابل تعميم جهاني است و به همه‌ افراد و مفاهيم اخلاقي مربوط مي‌شود و به عنوان معياري براي بررسي معضلات اخلاقي و ارايه الگوي تصميم‌گيري در زمينه مباحث اخلاق زيستي مورد توجه است، ليكن از حيث مقارنه و تطبيق در مباني آن با فرهنگ‌ها و مكتب‌هاي مختلف اخلاقي، داراي تفاوت‌هاي اساسي است. اين وجوه تفاوت در مكاتب و اديان ابراهيمي به‌ويژه مكتب حيات‌بخش اسلام بيشتر قابل درك است.اين مقاله اصول چهارگانه‌ اخلاق زيستي را از منظر فقه و حقوق اسلامي مورد بررسي قرار مي‌دهد و با توجه به روشن‌بودن ابعاد آن در فرهنگ غربي توجه نگارندگان صرفاً معطوف به مطالعه‌ي موضوع از منظر فقه و حقوق اسلامي است.