نقد و بررسي اصول حاكم بر اخلاق زيست‌ فناوري معاصر

تحولات زيست فناوري در عصر حاضر، بستر ساز بروز چالش هايي اخلاقي است كه پاسخ به آن ها در جلوه پارادايم رايج در بررسي‌هاي اخلاقي زيست‌فناوري و مؤلفه‌هاي هنجاري آن نمايان شده است. با اين وجود سنجش اصول چهارگانه حاكم بر اخلاق زيست‌فناوري معاصر و مشاهده عدم هماهنگي و انسجام لازم ميان آن‌ها، حاكي از واگرايي و ناكارآمدي نظريه رايج در اخلاق زيست فناوري از ناحيه قواعد و اصول خود مي‌باشد. همچنين ابتناي اين اصول بر مباني اومانيسم، فردگرايي، آموزه‌هاي ليبرالي، تقدم حق بر خير و قراردادگرايي، اخلاق زيست‌فناوري را به سوي تخريب محيط زيست و ذخاير ژنتيك انساني، خود بزرگ‌بيني لجام‌گسيخته در انسان و نسبيت‌انگاري در ارزش‌ها سوق مي‌دهد و در جريان غلبه مؤلفه‌هاي مصلحت‌گرا و لذت‌گراي افراطي بر عقلانيت ارزشي در نظريه رايج، شاهد تقليل‌گرايي آشكار در تلقي از عدالت و سود و زيان هستيم. لذا جهت حل اين مشكل بايد در مسايل پيچيده و كاملاً حياتي اخلاق زيست‌فناوري، اصولي منسجم و هماهنگ برآمده از تفكر توحيدي و با تأكيد بر معنويت قدسي تدوين شود تا اخلاق زيست‌فناوري بر شالوده‌هاي چنين اصولي استوار گشته و در پرتو آن اسب سركش و پرقدرت فناوري نوظهور زيستي با لگام حكمت عملي برآمده از ارزش‌هاي متعالي انساني مهار شود.