استدلال از طريق بالقوگي بر عدم جواز سقط جنين

سقط جنين يكي از مسايل جدي و مطرح در اخلاق پزشكي است و موافقان و مخالفان استدلال‌هاي بسياري به سود يا زيان آن اقامه كرده‌اند. يكي از استدلال‌هايي كه ضد سقط جنين اقامه شده است، استدلال از طريق بالقوگي است. برخي از فيلسوفان اخلاق، انسان را از لحظه لقاح انسان و شخص دانسته، سقط جنين را نادرست مي‌دانند. برخي هم اگرچه جنين را از لحظه لقاح انسان نمي‌دانند، ولي با اين حال سقط جنين را به لحاظ اخلاقي از همان لحظه لقاح در نگاه نخست، نادرست مي‌دانند. اين مقاله با اين فرض كه جنين از لحظه لقاح انسان به شمار نمي‌آيد، بر ناروايي اخلاقي سقط جنين از همان لحظه لقاح استدلال مي‌كند. اين استدلال از طريق استفاده از مفهوم «بالقوگي» صورت مي‌گيرد. در اين مقاله علاوه بر تقريري از اين استدلال سعي بر آن است كه نقدهايي كه بر آن وارد شده است را بيان كرده و به بررسي و نقد آن‌ها پرداخته شود.