بررسي اصل سودرساني از منظر فقه زيست پزشكي

اصل سودرساني دومين اصل از اصول چهارگانه اخلاق زيستي است كه به‌عنوان يك كد و راهنماي اخلاقي در جهت حمايت و حفاظت از سوژه‌هاي انساني در انجام آزمايشات و پژوهش‌هاي درماني و تحقيقاتي تعيين شده است.اين اصل نيز مانند ساير اصول اخلاق زيستي به دنبال پيشرفت‌هاي سريع بشر در زمينه زيست‌پزشكي و لزوم تدوين اصول راهنما در جهت كنترل محدوده كاربرد آنها به‌گونه‌اي كه تنها در جهت سلامتي و رفاه و بهروزي انسان‌هاي مورد پژوهش و ساير انسان‌ها باشد مطرح و مورد قبول مجامع علمي و اخلاقي و ديني قرار گرفته است.اصل سودرساني كه در فرهنگ غني اسلامي به‌ويژه در فقه مي‌توان از آن به‌عنوان اصل احسان و خيرخواهي نام برد مفهوم بسيار عميق و گسترده و مصاديق فراواني دارد كه اين مقاله با بهره‌گيري از منابع فقه اماميه به بررسي برخي از اين مصاديق و سپس ارتباط و كاربرد آن‌ها در فقه زيست پزشكي مي‌پردازد.