اخلاق زيست خانوادگي در سيره عارفان ثقليني معاصر

اخلاق زيستي علم بقاي انسان و بهبود زندگي اوست كه زيست‌شناختي را با ارزش‌هاي انساني تركيب مي‌كند لذا به نوعي با سبك زندگي و اخلاق ارتباط دارد. خانواده ركني مهم از حيات انسان است كه در صعود و سقوط او نقش و جايگاه بي‌بديلي ايفا مي‌كند. بديهي است چنين نهاد سرنوشت‌سازي بايد داراي آيين خاصي باشد تا بتوان از ظرفيت آن در حيات و بقاي انسان بهره‌برداري گردد. اين آيين را مي‌توان اخلاق زيست خانواده نام نهاد.در دين غني اسلام به كانون مقدس خانواده و نقش آن در تعالي مادي و معنوي انسان به‌طور جدي توجه شده، و توسط دانشمندان اسلامي از جمله عرفا مورد عنايت ويژه بوده است. عرفاي اسلامي در ادوار مختلف اسلام مصداق انسان‌هاي مصلح و منشأ بركات بسياري براي بشريت بوده‌اند و تجارب و رهنمودهاي راهبردي و كاربردي در موضوع اخلاق زيستي به‌ويژه اخلاق زيست خانوادگي را ارائه كرده‌اند.سؤال اصلي اين است كه عارفان ثقليني معاصر از چه اخلاق زيستي در خانواده خود برخوردار بوده و چه توصيه‌هاي اخلاقي براي ارتقاي سلامت جامع در زيست خانوادگي ارائه كرده‌اند؟ در اين نوشتار سعي شده است تا با روش اسنادي به مطالعه و بررسي آثار و احوال برخي از عارفان مشهور شيعي معاصر و تحليل و توصيف آن، پاسخ سؤال مطروحه دريافت و ارائه شود.به نظر مي‌رسد عارفان ثقليني معاصر براساس آموزه‌هاي ناب اسلامي خود از معرفت و علم و اخلاق و رفتار لازم در حوزه زيست خانوادگي برخوردار بوده و مصداق كاملي از يك انسان مصلح و طبيب معنوي بوده‌اند و در فرصت‌هاي ممكن با روش‌هاي مختلف، ديگران را نيز به آداب و آيين زيست اسلامي توصيه كرده‌اند كه باعث ارتقاي سطح سلامت، امنيت، آسايش و آرامش  فردي و اجتماعي مي‌گردد. زندگي خود اين عارفان و پيروان آنها نشان مي‌دهد كه نوع سبك زندگي و اخلاق زيستي آنها در خانواده باعث رشد و گسترش بهداشت و سلامت جسمي و رواني افراد و جامعه مي‌گردد و تجربه زيستي و الگوي اخلاقي آنها خانواده‌ها را استحكام مي‌بخشد. مخصوصاً در عصري كه بنياد خانواده‌ها متزلزل و آمار طلاق‌ها و فرار از خانه بيش از هر زمان ديگري خود نمايي مي‌كند.